Column Chantal Verspaille: Noodzakelijk

Ik heb steeds vaker het gevoel dat ik mij in een draaimolen bevindt. Op een paardje gezeten, ga ik rond, en rond, en zie dezelfde thema’s keer op keer langskomen. De orgelmuziek gaat alsmaar harder en ik ben misselijk gedraaid, maar afstappen gaat niet. Circulair heeft niet voor niks het woord cirkel in zich. Iedere keer weer, komt het op ons pad, en iedere keer weer, kijken we na de zoveelste bijeenkomst bijkans scheel van de koppijn omdat we bij god niet weten hoe.  

‘We doen al alles wat we kunnen’, sprak Zjef, ‘Inkoop, armaturen, interactieve verlichting, hergebruik. Ze vragen ons een belleke hop uit te knijpen en verwachten dat wij er een fust bier van kunnen maken!’Mooi gesproken, maar… Terwijl ik dit schrijf is het begin april en het is 24 graden buiten. De vogels leggen al eieren sinds midden februari, en m’n kelder is nog droog. Nu nog wel. 
 
‘Komaan mannen, we gaan er toch nog ‘ne keer over denken’, probeerde ik. ‘Alleen als we er een natte vergadering van mogen maken, schepen.’ Eddy klonk zoals kinderen dat doen als ze vragen om buiten les te mogen krijgen. Ik stemde toe, want zonder nattigheid zou het ook mij niet lukken. We hadden ons voorgenomen niet te stoppen eer we een nieuwe oplossing hadden bedacht, en het was inmiddels al ver over vijven. 

Ik weet niet meer wiens idee het was. Het enige wat ik zeker weet, is welke route we die nacht hebben afgelegd, mijn Fitbit houdt dat automatisch bij. We zijn vertrokken vanaf Vette Oscar thuis, en daarna gingen we kringelend steeds verder uit het centrum vandaan. Het verklaart in ieder geval het bonneke van de taxi van 92 euro. De eerste aantekeningen die we onderweg hebben gemaakt, ik had blijkbaar een blocnote meegenomen, hebben nog wel een soort van logica in zich. We schijnen te willen meten wat we kunnen zien. Eddy stak steeds een aantal vingers op, en als we ze nog konden tellen, was er blijkbaar genoeg licht op die plek. Dat herinner ik me nog.  

Daarna waren we vooral bezig met de vraag; heeft de natuur last van deze verlichting die we hier hebben? Ik heb blijkbaar drie honden gezien en een vogel. (Geen idee welke, ik heb een schets gemaakt, maar ben er duidelijk niet goed in.) Onze topambtenaar bleek ineens kampioen beesten spotten, maar Zjef geloofde niet dat de man een vleermuis, een steenmarter, een vos en vier ratten had gezien.  

‘De man is zelf een liegebeest’, heeft Zjef in de kantlijn geschreven. Dan vier pagina’s vol met schetsen en tekeningen, waar ik volstrekt geen chocola van kan maken. We hebben op dat moment in ieder geval een frietkot bezocht, want er zit overal mayo. Op de laatste pagina bevond zich het goud. We waren blijkbaar in een hele lelijke buitenwijk belandt. Iemand had een grap willen maken: ‘hier graag alle lampen uit!’Briljant! We gaan op excursie, nuchter, om onszelf die vraag te stellen. Is verlichting hier noodzakelijk?