LED For President

Ik was ietskes te snel geweest. Hongerig naar het programma van Vakbeurs Openbare Ruimte, dit jaar op 25 en 26 september in Utrecht, zag ik op de site nog heel veel grijze vlakskes in het lezingenoverzicht. Ook veel andere kleuren, maar slechts één daarvan zachtgeel gekleurd.  

Voor de lumen-liefhebber: zachtgeel is waar wij straks ons hart kunnen gaan ophalen! Roze, paars en groen, is voor andere slimme onderwerpen met bomen en zo. (Als ge dit nu leest, zal het volledige programma wel zijn ingevuld, wees gerust.) 

Dit is wat ik nu weet: op de 26e gaat Ellen Arts de ledverlichting nog eens ‘ne keer een veer in de bips steken. ‘Als alle gemeenten zouden overstappen op LED, kunnen we de CO2-uitstoot met 435.040 ton verlagen en 167 miljoen euro besparen. Met de energie de je “overhoudt” kun je wel 2,1 miljoen auto’s opladen’, kondigt ze aan. 

En daar zakte me toch efkes de moed van in de gympen. Omdat er aan straten geen stekker zit, omdat de gemiddelde wipkip geen batterij behoeft en stadsparken geen stroom verbruiken, worden deze nooit gezien als melkkoe voor de gemeente. Daar moet altijd geld bij en dat vinden we heel normaal.  

Verlichting, daarentegen, dat moet SMART, circulair en groen. Terecht, begrijp me niet verkeerd, maar de tekst van Arts herinnerde me aan een reflex waar de gehele mensheid aan lijdt: zodra we groene cijferkes zien, smijten we die winst direct weer over een andere balk. 

Bij de laatste vergadering voor het zomerreces werd me dat weer eens pijnlijk duidelijk. Onder het genot van de huisgemaakte Vol-Au-Vent van Vette Oscar en een frisse Karmeliet namen we de jaarcijfers nog eens door. We hadden het lastigste dossier voor ons uitgeschoven, als laatste onderwerp brandde het op de agenda: de Kuitenbijter. Een nieuw te bouwen monsterlijke parking van zes verdiepingen hoog, aan de rand van ons centrum. Erger nog, precies op de plek waar de Abax Carinatus, een zeer bedreigde loopkever, zijn habitat heeft. Als ge op familiefeestjes in onze stad een ruzie wilt veroorzaken: begin dan vooral over de Abax, geheid dat nonkels en tantes elkaar in de haren vliegen en ge uw servies tot diep in de achtertuin terug kunt gaan zoeken. 

De parking had in de volksmond de term Kuitenbijter gekregen omdat er vanwege natuurcompensatiemaatregelen geen lift in mocht komen. Met de nadruk op ‘mocht’. Ik viel zowat van mijn stoel toen ik de tekeningen nog eens goed bekeek: twee liften, zowel aan de noord- als de zuidzijde!  

De uitleg van de verantwoordelijke schepen was heel simpel: wat ‘wij’ met onze ledlampkes hadden bespaard aan uitstoot, compenseerde de liften ruimschoots. Ziehier in een notendop de armoedige variant van de circulaire gedachte: hier sparen, daar wegsmijten.