Column Chantal Verspaille: Trends

Onze burgervader was groen van woede teruggekomen van zijn bezoek aan Holland. De vakbeurs openbare ruimte had daar plaatsgevonden, en hij was er deze keer zelf heengegaan. ‘Als ge wilt weten wat de toekomst brengt, dan moet ge naar de Hollanders. Daar zijn ze zot van trends, we hoeven ze maar te volgen’, beweerde hij. 

We hadden allemaal willen gaan, maar vanwege de maatregelen (ik kan dat woord niet meer horen) moesten we ons beperken tot één, en daar kwamen we met ons team natuurlijk niet uit. Dus toog de burgervader met zijn vrouw naar Utrecht, want dat hotel was toch al geboekt. ‘En nee, Eddy’, sprak hij, ‘gij en Zjef zijn geen bubbel omdat ge iedere dag samenwerkt.’ Dat hij zijn secretaresse wel tot zijn bubbel beschouwt, daar hebben we het efkes maar niet over. 

Hij zou uitgebreid verslag doen, beloofde hij, maar de eerste anderhalve dag bestond dat uit fotookes van zijn vrouw met stapels tassen, duidelijk vol met schoenendozen. Het was daar net uitverkoop en haar bijnaam is niet voor niks Imelda Marcos.  Tandenknarsend zat het hele team op de laatste trends op het vlak van verlichting te wachten, tot onze topambtenaar ingreep. Het hele stadhuis kon hem horen bulderen op de gang. Feitelijk is hij de enige die onze burgervader ietskes kan bijsturen. Niet zozeer vanwege zijn inhoudelijke kennis, maar meer vanwege een duister geheim dat hij in zijn kluis naast zijn bureau bewaart. 

Maar goed, de bulderpartij had duidelijk geholpen want anderhalf uur later kregen we eindelijk plaatjes van de beursvloer, fotookes van flyers, van contactgegevens van innovatieve bedrijven, van armaturen en toestellen die rechtstreeks uit Stars Wars leken te komen. En ook, kondigde hij aan, zou daar blijkbaar één of andere goeroe spreken die in de toekomst kan zien. Het verslag van die keynote zou heel snel volgen, typte hij nog. ‘Potdoemme nog toe’, brieste Eddy, ‘Dat heet gewoon een lezing! Hij is nog geen dag daar of hij verloochent het Vlaams al!’ 

Na de keynote bleef het stil. We hoorden helemaal niks meer tot hij een paar dagen later weer voet over de drempel van het stadhuis zette. Groen van woede. Ik besloot maar eens efkes polshoogte te gaan nemen. ‘En? Nog nieuwe trends gezien waar we wat mee kunnen?’ Probeerde ik. ‘TRENDS??! Laat me niet lachen!’ ‘En, de lezing?’ Ik probeerde luchtig te klinken. ‘Een goeroe van NIKS!’, riep hij, ‘wat weten ze daar in Holland?! NIKS!!’ ‘Zal ik de folders dan maar meenemen? We zouden er graag efkes naar kijken.’ Ik griste de stapel van zijn bureau en vluchtte zijn kantoor uit. 

Onderop vond ik de folder van de goeroe die niks wist. De titel ben ik vergeten, maar de ondertitel niet: Alleen als gemeenten op vlak van techniek gezamenlijk inkopen en kennis delen, houden ze hun bestaansrecht. We zijn, als echte Belgen, in oorlog met alle gemeentes om ons heen. Als samenwerken de nieuwe trend is, slaan we die trend efkes over, vrees ik. 

Dit artikel is verschenen in Straatbeeld 6, thema trends. Download hier het magazine.