Column Chantal Verspaille: communicatie

We mogen van onze burgervader geen ‘hogeschool’ meer zeggen. We moeten het ‘campus’ noemen. Ziet ge, op een campus, daar innoveert de jeugd zich een slag in de rondte, daar worden briljante geesten klaargestoomd voor een glorieuze toekomst, amai, daar kegelen de nobelprijzen u om de oren. Dit in tegelstelling tot onze (voormalige) ordinaire hogeschool, waar onze jeugd in het oude patronaatsgebouw sloom rondhing, stiekem rookte achter het fietskot en hun diploma’s gratis cadeau kregen bij een pak waspoeder.

Het verlepte plein voor het gebouw, hondentoilet tegen wil en dank, moeten we nu aanduiden met ‘campusterrein’. Onze burgervader heeft namelijk een nabijgelegen universiteit zover gekregen hun onderzoek met communicerende lantaarnpalen op ons campusterrein uit te voeren. Briljante lampen die alleen branden als er een auto, fietser of voetganger voorbijkomt. En ook communiceren de lampen niet alleen met elkaar, maar ook met de omgeving om te zien welke hoeveelheid intensiteit lumen op dat moment gewenst is. Én, ze communiceren ook nog met een centrale!

De briljante leerlingen van onze hogeschool, pardon, campus, zouden voorbijgangers bevragen op hun ervaringen met het licht.‘Want licht’, zo droomde onze burgervader hardop, ‘dat moet ge beléven!’ Blijkbaar mochten onze campus-gangers toch niet zo laat ’s avonds op straat, ook niet op anderhalve meter. Of ze hadden er na twee nachten schoon genoeg van om Lewieke met zijnen bull-terrier te bevragen over zijn overall light-experience.

Om het onderzoek dan toch te kunnen laten slagen, moest er een app gebouwd worden waar de bezoekers zelf konden invullen wat ze van de lampkes vonden. Het duurde efkes voor we begrepen waarom Lewieke de enige stadsgenoot was die de app had gedownload. Zijnen bull-terrier schijnt nogal territoriaal te zijn, geen enkele andere hond durft op het campusterrein te schijten. Sterker nog, de meeste mensen steken de straat over als ze Lewieke met zijn beest zien. Gelukkig is Lewieke zelf niet het helderste licht, dus hij vult de app drie maal daags keurig in, dus met de data zit het wel snor.

Nu is er helaas nog een andere complicatie opgetreden rondom het campus-experiment. De persmuskiet belde me. ‘Schepen, is het waar dat onze brave burgers bespioneerd worden door lantaarnpalen?’ Ik hem uitgelegd dat de palen met elkaar communiceren en met de centrale, en daarmee dacht ik dat de zaak gedaan was. Nu hebben er zich inmiddels al twee groepen gemeld die willen demonstreren. De Anti-Palen-Groep en de Vlaanderen-Wakker-Groep. Het duurde efkes voor ik begreep wie nu tegen wat was, en waarom. Blijkbaar hadden de groepen datzelfde probleem, want ze hadden elkaar net de oorlog verklaard toen een van hen erachter kwamen dat ze hetzelfde willen: een verbod op lantaarnpalen.

Want: niemand wil door de straling van die palen geestelijk gemanipuleerd worden door China. En: niemand wil Chinese corona van die communicerende palen krijgen. Onze afdeling communicatie heeft al weken hoofdpijn aan het dossier. Dat hele campusgebeuren kan wat mij betreft efkes de boom in, want ik heb er kak-genoeg van.

Deze blog is verschenen in Straatbeeld 06/2020. Lees meer van Straatbeeld in onze digitale bibliotheek.