Column Chantal Verspaille: Ommekes

Eerst het goede nieuws: Vette Oscar is weer terug! Sinds zijn terugkeer heeft hij zijn vernieuwde recepten op ons uitgetest, vooral de Vol au Vent met eigengemaakt bladerdeeg valt in de smaak. ‘Ge moet de allerbéste boter nemen, schepen; Beurre de Barratte! Het is zo goed, als ik kon zou ik er een bad in nemen!’ ‘Ik zal het onthouden’, sprak ik, terwijl ik m’n best deed het beeld van een blote Oscar in de boter te vergeten.  

In ieder geval smaakt de lunch weer als vanouds en bikini/zwembroek-klaar waren we toch al geen van allen. Trouwens; grote kans zijn we van de zomer nog steeds met alleen maar Belgen in Knokke op het strand. We gaan het onder elkaar gewoon laten hangen, stel ik voor.  Wees gerust, er is een reden dat ik het vakantie-in-eigen-land-gebeuren aanstip. Kijk, wij dachten altijd te weten wat zich op vlak van licht in onze gemeente speelde. Maar sinds onze burgers niet meer voor elke poepescheet naar Dubai op vakantie vliegen en ze in hun eigen straten ‘ommekes’ maken, laten zij ons massaal weten wat er op vlak van licht scheelt. Nogal wat, dus! 

Pas nu, na vijf jaar samenwerken met een onderaannemer (!), blijkt dat onze software in het geheel niet matcht. Terwijl volgens de systemen een lamp vervangen is en de straat zou moeten baden in het licht, geven verkeerde ledlampen in een verkeerd armatuur niks dan duisternis. Of, erger nog, ze flikkeren dusdanig dat je er een epileptische aanval van krijgt. Een eerste schrijven van een advocaat ligt al op onze mat, en de persmuskiet is vragen gaan stellen. Als we zijn artikelen mogen geloven schuimbekt de halve stad vanwege deze software incompabiliteit. 

Het bleek nog erger dan gedacht. Niet alleen hebben we geen match met de onderaannemer, binnen de gemeente zelf blijken sommige systemen ook geen weet van elkaar te hebben. Één of andere grapjas heeft tijdens carnaval ooit eens de taalinstelling van bepaalde systemen gewijzigd in het Frans, en die communiceren niet met onze Vlaamstalige systemen. Met als gevolg dat in bepaalde wijken, die van de Franse schrijvers onder andere, nog nooit een lamp vervangen is. Ik begrijp nu pas waarom de Rimbaud-straat bekend staat als de rimboe-straat.  

Dan blijken we ook geen idee te hebben van onze totale inventaris. Bepaalde ambtenaren, ik noem geen naam (Zjef), hebben een hekel aan werken met de computer. Hij levert zijn gegevens op papier aan. Handgeschreven, met pijlen en vlekken van mayo. Georgette is dat archief liefdevol digitaal aan het omzetten, maar ze is nu pas bij het jaar 2014 aanbelandt.  Op mijn vraag waarom ze niet van vandaag terugwerkt naar toen, schoof ze mij een bladzijde met priegelhandschrift onder de ogen.  

‘Waar moet ik kijken, Georgette?’ Ze wees naar een alinea waar stond: we hebben dit jaar 32 meer lantaarns dan vorig jaar. Het idee om burgers te vragen om door te bellen hoeveel lampen ze in de straat hebben, wordt inmiddels overwogen. Ze lopen er toch al rond.