Column Chantal Verspaille: Onverhard

In-te-graal! Bij de laatste vergadering voor het reces heeft onze burgervader dat meermaals herhaald, terwijl hij met zijn vuist bij iedere lettergreep op de tafel sloeg. Het hele beleid moet; ín-té-gráál! Zijn vurige toespraak was volgens mij te danken aan het toetje bij de lunch; de Rumtopf van Vette Oscar. Vers fruit, maandenlang getrokken in pure rum met suikersiroop. Gebruikelijk eet je het als sausje voor op je ijs, maar ik had de burgervader keer op keer met de pollepel zien opscheppen, en daar zat zeker geen ijs bij.  

Maar goed, iedereen moet dus met iedereen in overleg en daar zal dan een kruisbestuiving van ideeën uit voortkomen waar de hele gemeente baat bij zal hebben. Ik begrijp mijn eigen team al niet eens, laat staan dat ik die van een ander kan volgen. Het heeft me drie jaar gekost om te snappen dat als Zjef ‘ja’ zegt tegen een opdracht, dat het zeker en vast niet zal gebeuren.  

‘Hij neemt geen opdrachten van, eh, een vrouw aan’, sprak Eddy op een dag. ‘Maar niet getreurd, schepen, geef maar aan mij door wat hij moet doen!’ Georgette is niet te verstaan, tenzij ge het gehoor van een vleermuis bezit. En ik weet nu, na drie jaar, dat ik in vergaderingen het best naast onze topambtenaar kan gaan zitten. Als hij liegt, laat hij namelijk winden.  
 
Wat ik van collega schepenen hoor is dat bij de andere teams niet veel anders is. Ik zat nog na te duizelen van de integraal-toespraak toen de Blauwerik me aansprak. De man is hoofd bestrating, vuurrood haar, incluis dikke baard, vandaar zijn bijnaam. ‘Zeg’, zijn besproete neus veel te dicht bij de mijne, ‘jij en ik, ik heb dat altijd al zien zitten.’ ‘Pardon!?!’ Ik was perplex van zijn directe aanpak, maar realiseerde me ineens dat ik geen idee had hoe hij werkelijk heet. ‘Zo gek is het niet, schepen’, bromde hij, ‘ik ben verhard, gij verlicht.’ Hij zat zowat bij me op schoot, en ik zwoer dat ik een baardhaar tegen m’n wang voelde. 
 
‘Pardon?!’ Nog altijd geen idee van z’n naam. ‘We beginnen met een wandeling, na zonsondergang, ik heb een mooie plek in het park in gedachten, daar is het duister, schepen, stik-duister.’ ‘TE DICHTBIJ!!!!’ Schreeuwde de schepen openbare verharding van de andere kant van de kantine naar mijn belager. ‘VEEEL TE DICHTBIJ, MANNEKE!!’ De Blauwerik deinsde beduusd achteruit.  

‘O, sorry’, zijn sproeten gingen op in een bloospartij waar z’n rode haar nog roder van kleurde, ‘ik schijn te dichtbij te komen.’ Hij schoof een heel stuk verder van me weg, en ik bedacht me dat zijn schepen hem waarschijnlijk ‘manneke’ noemt omdat hij ook niet weet hoe hij heet. ‘Ik bedoel te zeggen, schepen, met een verlicht looppad door het park, dan hebben we obesitas, geestelijke gezondheid en toerisme in één klap in-te-graal te pakken. Toch, schepen?’ ‘Doen we’ sprak ik, ‘maar wel op afstand en onverhard.’  
 
Zelf sta ik dan weer bekend als de schepen van de ongepaste grappen.