Column Chantal Verspaille: Proleten

Iemand had bedacht dat het al tijd werd om Covid te gaan evalueren. Geen enkel lid van mijn team had kunnen bevroeden dat wij daar, als verlichters van de stad, blijkbaar een rol in hadden gespeeld. Als onnozele kinderkes liepen wij vergaderzaal 2.02 in, om er anderhalf uur later met geblutste ziel weer naar buiten te komen. Dusdanig aangedaan, waren we, dat teruggaan naar ons kantoor geen optie was.  
  
‘Wat gullie doet, moette gullie maar weten, maar ik ga naar de keuken’, sprak Eddy. Wij volgden hem als vanzelf, de keuken van Vette Oscar is de enige plek in het stadhuis waar iedereen zich veilig voelt. Een grote pan met Blanquette de Veau stond er te pruttelen, een Franse kalfsstoof met champignons en cognac. We mochten van Oscar blijven, maar alleen als we regelmatig in de pan zouden roeren. We beloofden het.  
  
‘Hoe deed Pixele-Pieter dat?’ Wilde Zjef weten, terwijl hij zijn mouw opstroopte en een grote houten lepel in de Blanquette stak. Pixele-Pieter is onze IT-man. Als ge hem achter een computer zet, rammelt hij op de toetsen, prevelt wat onnavolgbare spreuken en voilà: hij weet hoe oud je wordt. Blijkbaar hadden wij via alle apparatuur in onze lichtmasten van alles kunnen meten en weten over het virus. Hij deed het ons voor.  
  
‘Kijk, hier ziet ge’, rammeldebammel op het toetsenbord, ‘op 22 oktober, een grote hoeveelheid mensen bijeen voor het Lichtfeest’, rammeldebammel, ‘en hier ziet ge, als ge dit koppelt aan de’, (onverstaanbare tekst, klonk als; q-min-18-quoting-flusk), ‘een piek op de IC, exact twee weken later.’ En daarna kregen wij een goed verstaanbare donderpreek van onze burgervader. Waarom hadden we deze informatie niet gedeeld? Wat waren wij voor een asociale proleten dat wij al die arme verpleegsterkes zo over de kling hadden gejaagd? ‘Die arme meiskes, die arme verpleegsterkes!’, jammerde de burgervader.  

Zijn betrokkenheid bij die arme meiskes kwam mij wat viezig voor, maar ik had weinig tijd erover na te denken. Want we kregen nog meer slaag voor onze billen.  Pixele-Pieter deed het weer voor. ‘Kijk, we hebben nu hier’, rammeldebammel, ‘hier’, rammel, ‘en hier een Covid-testcentrum neergezet, terwijl’, rammelerammelderammel, ‘alle data zegt dat deze locaties veel makkelijker voor iedereen te bereiken geweest zouden zijn.’  

‘PROLETEN!’ Scandeerde de burgervader. We hadden geen idee. We roepen wel dat wij een smart city willen zijn, maar we hadden er geen idee van dat we er al eentje waren. Ik heb vele vragen, nu. Wie moet al die data dan bijeenbrengen om er vervolgens mee te kunnen orakelen? Wie mag welke opdracht tot uitlezen van welke informatie geven? En, wie weet waarom we wat, wanneer moeten koppelen aan wat? En ook, wanneer gaan we allemaal op een rammeldebammel-cursus om chocola te kunnen maken van, van, van… Ik weet niet eens hoe ik het monster moet noemen dat achter het toetsenbord schuilt.  
  
Een lichtmast kan ik zien. De apparatuur die erin hangt, ook. Wat de verzameling aan opgehaalde kennis voor ons kan betekenen? Geen idee. Ik ben een digi-proleet.