5 Vragen Aan: Edwin Santhagens

Persoonlijke introductie

Als landschapsarchitect ben ik calvinist en artiest tegelijkertijd. Alles moet kloppen: samenhang, rust en terughoudendheid, maar stiekem ben ik altijd op zoek naar de creatieve kant van dit vak; het ontdekken van de speelruimte in iedere opgave, het onverwachte, het beeldende. Ik had ook, net als mijn ouders, gewoon kunstenaar kunnen zijn.

Uw passie voor de openbare ruimte?

Ik voel me een eindeloze ontdekkingsreiziger. Vanuit mijn persoonlijke fascinaties landschap en natuur, vind ik het erg leuk om ontwerpend bezig te zijn en zelf nieuwe landschappen te creëren, hoe stedelijk de context soms ook is. Dit landschappelijke is goed te zien in het ontwerp van het nieuwe Eemplein in Amersfoort.

De trend van nu 

De trend van nuis Back to the Basics. Het lijkt wel of ik mijn hele buro opnieuw moet uitvinden, door de veranderende economie moet alles moet anders. Dat geldt voor de bedrijfsvoering maar ook inhoudelijk: soberheid en duurzaamheid voeren meer de boventoon. Langzaam maar gestaag vindt er een afwaardering plaats van de artistieke component van ons vakgebied. Daar is geen ruimte mee voor, geen behoefte meer aan. We vallen terug op de ambachtelijke basis van ons vak.

Wie of wat inspireert u?

Ik laat me inspireren door wat ik zie op mijn ’ontdekkingsreizen’, niet zozeer door personen. Op het Eemplein in Amersfoort bijvoorbeeld heeft het stromen van water en de ribbelingen je soms ziet op het strand geleid tot een heel organisch bestratingspatroon. Verder houd ik niet van standaardoplossingen waarbij de plek er niet toe schijnt te doen. Voor mij is de plek zelf van belang, de genius loci. Ik laat me graag inspireren door het uiterlijk en de geschiedenis van de plek. Zo is de beek in Roombeek ingericht met scherfvormige brokken natuursteen, als een monument voor die vreselijke vuurwerkramp die daar gebeurd is.

Een gouden tip aan collega’s in de openbare ruimte?

Ga naar China: Veel werk en geen Europese Aanbestedingsregels…..