Column Chantal Verspaille: Laadpalen

De inwoners van de P. Delaruestraat (gemiddelde huizenprijs 2.2 miljoen euro) zijn al maanden in oorlog met het stadhuis. Vooral onze afdeling is de sigaar. Kijk, voor de gewone man is de aanschaf van een elektrieke fiets op dit moment gangbaar, en voor de gelukkigen met ietskes meer geld; een bakfiets met accu. Maar in de P. Delarue zijn Porsches, BMW’s en Bugatti’s de trend. Slagschepen op vier wielen waar, laten we eerlijk zijn, voor de vorm een stekkerke aan zit opdat ze trots kunnen snoeven op feeskes dat ze goed groen bezig zijn. 

Allemaal bezitten ze een oprit waar ge met gemak vier zorgwoningen op zoudt kunnen bouwen, maar god verhoede dat ze die zouden willen ontsieren met een laadpaal of een stekkerdoos! Neen! De gemeente is volgens hen verantwoordelijk voor het aanleggen van die laadpalen, en die moeten er dan dus ook stante pede komen.  

Burgerparticipatie betekent voor de P. Delarue-ers vooral: wij weten precies op welke knop wij moeten drukken om onze rechten te claimen. Goedschiks of kwaadschiks. De Kuifkanarie, - u zult het met bijnamen moeten doen vanwege de AVG-, staat dagelijks in de krant met dreigementen. Hij houdt mij persoonlijk verantwoordelijk voor het verstikken van zijn bloedjes van kinderen. Want, als de accu leeg is van zijn Aston Martin (kanariegeel…) dan schakelt dat ding automatisch terug naar de conventionele verbrandingsmotor en dan spuit hij die ongezonde uitlaatgassen op zijn prachtige kinderen! 

Dat zijn bloedjes ook allemaal een eigen auto hebben, evenals zijn vierde echtgenote, dat er een zwembad van 18 meter in de tuin ligt, een sauna en een hottub, een geklimatiseerde wijnkelder en een inpandige autolift; daar lijden de longetjes van zijn bloedjes natuurlijk niet onder. 

We hebben echt onze best gedaan, we hebben gekeken en gemeten, er is simpelweg geen plaats voor laadpalen: onze lantaarnpalen staan in de weg. Het zijn er ook behoorlijk wat, omdat de P. Delarue-ers in het verleden ook hun recht op het aantal Lumen zijn komen claimen. 

Daarnaast zijn de stoepen er smal. De enigen die daar last van hebben, zijn de hondenuitlaters en de huishoudelijke hulpen, verder loopt daar geen mens. “Die kunnen hun benen eigenlijk allemaal wel op marktplaats zetten”, grapte Zjef.  “Liever hun dikke nek”, mopperde Eddy, “en hun grote mond. Gratis af te halen.” 

De P. Delarue trekt ook op een andere manier onze aandacht. Van Georgette kreeg ik een alarmerend bericht over het energieverbruik van onze verlichting daar. Om onbekende redenen waren die ineens vertienvoudigd. Ik had mijn vermoedens. En omdat ik weet hoezeer Eddy en Zjef een hekel aan de P. Delarue-ers hebben, hoefde ik niet lang op hen in te praten om er eens een nachtje in het duister met een camera op de loer te gaan liggen.  

De ochtend erna had ik het bewijs al op mijn bureau; in pyjama en pantoffels sluit de Kuifkanarie zijn Aston Martin illegaal aan op onze lantaarnpaal. Die beelden lekken wij binnenkort natuurlijk ‘per ongeluk’ naar de pers. 

Dat is ook een trend.