Gedeelde ruimte, Mondermans visie

Wendy Hendriksen Scholte, mediator en auteur, schreef deze en andere columns voor de Dag van de Openbare Ruimte, de grootste beurs in het vakgebied die 8 en 9 oktober weer plaatsvindt in de Expo Houten.

“Lang geleden besloten wij - een jong gezin - vanwege de kinderen en de mogelijkheid tot buitenspelen in een nieuwbouwwijk te gaan wonen. De stedenbouwkundige die tekende voor het masterplan werd vanwege zijn vooruitziende blik geniaal genoemd. Of gek, al naar gelang wie je sprak. Maar waarschijnlijker is, dat hij gewoon te vroeg piekte. Hij was nog vóór Monderman zijn visie met de wereld deelde, dol op gedeelde verkeersruimtes en bezigde de stelling dat de straat van de kinderen was. Zowel de vrije sector- als de premie A en C woningen stonden langs kaarsrechte, smalle straten. Middels het koopcontract werden de eigenaars verplicht hun auto 'op eigen erf', lees: in de voortuin te parkeren. De twee rijen 60/40 tegels waren bij de koop inbegrepen. Het parkeren in de kleine voortuin was geen sinecure; maar veel erger was, dat er geen stoepen waren. Enkel smalle straten en heel, heel veel auto's. De rapen waren gaar.

De ter zake doende stedenbouwkundige lichtte zijn ideologie op een met spoed bijeengeroepen buurtoverleg toe: de auto was te gast, in de wijk. Daarom kon je ook slechts op één onduidelijk plekje, achter een bosje wilgen, de wijk in en uit, legde hij uit. De automobilist diende, eenmaal in de wijk, slechts stapvoets te rijden en de voetgangers, de fietsers en spelende kinderen - en het liefst ook de loslopende schapen - alle ruimte te geven. De plannen van de visionair mochten zich in het buitenland in grote belangstelling verheugen, hij had immers eerder ook al de verkeersdrempel en het woonerf (mede)-ontwikkeld, maar in dit stadje aan de rivier werd zijn zienswijze niet op prijs gesteld…. 

U leest de hele column hier