Column Chantal Verspaille: Duister

Een hele tijd geleden hadden we tijdens een nachtelijke stadsronde al geconcludeerd dat het op sommige plekken echt wel donkerder mocht/moest zijn. Het leek ons van waarde om die conclusie nog eens te trekken, maar dan nu nuchter. 

We hadden Vette Oscar dus verzocht om een nachtelijk snackpakket, maar dan zonder alcohol. Gepanikeerd nam hij contact met me op; was er iemand ziek? Of was Georgette zwanger? (Ik was een tikske beledigd dat hij er voetstoots vanuit was gegaan dat ik geen kadetje in de oven had). 

Maar goed, ook tijdens deze nachtelijke nuchtere ronde kwamen we tot dezelfde conclusie; onze planten, dieren en stadgenoten hebben recht op duisternis.  

Het gebeurde tijdens een pauze met mini quiches met geitenkaas en prei, op een bankske in het park. Zjef had zijn iPad meegenomen om ter plaatse te kunnen spelen met de verlichting. Per ongeluk schoof hij alle verlichting helemaal uit, waardoor we omhuld door de duisternis als versteend op ons bankske zaten.  

Ik weet niet wanneer gij, lezer, voor het laatst ‘s nachts in een bos was, maar bomen zijn echt bijzonder angstaanjagend in het duister. Het beetje licht dat ge kunt ontwaren, onttrekken zij aan uw oog. Bomen verworden tot het zwartste zwart dat er bestaat. En bovendien, alle sprookjes waarschuwen u voor het bos, dat zal zeker niet voor niks zijn. Een wolf woont nooit in een doorzonwoning, nee, in het bós! 

We waren er allemaal ongemakkelijk van, Eddy spoorde Zjef aan om snel weer licht te maken. ‘Schepen, kijk’, sprak Zjef zacht en wees naar boven, ‘stérren!’ Als kleine kinderen keken we met open mond naar de verlichte hemel. Ik kon me niet herinneren die hier ooit gezien te hebben. (Na alle regen van de afgelopen maanden was mijn lust om naar de lucht te kijken sowieso verdwenen.)  

We hebben er zeker anderhalf uur gezeten. Het ging vanzelf. Waar is Pluto? Is dat de Grote Beer? Is het Noorderster, of Poolster? Mijn medewerkers en ik, we werden op de een of andere manier weer mens, met dank aan het duister. Vuur en sterren, dat is onze natuurlijke verlichting.  

Geen druppel gedronken, maar totaal gelukkig besloten we dat we deze ervaring aan iedereen gunden. Natuurlijk netjes gecommuniceerd op de site en in de krant: we gaan de natuur en onszelf wat rust gunnen. We hadden zelfs een sterrenwandeling georganiseerd, waar niemand op af kwam. 

De eerste donkere nacht ging nog, maar de dag erna ontplofte onze app, het regende klachten. Onze lokale persmuskiet, die tegenwoordig een eigen YouTubekanaal vult met berichten die heel dicht tegen Wappie aan schuren, kwam al snel met berichten over oudere dames die er beroofd waren van hun pensioen. Blijkbaar hebben wij geen wolven in ons park, maar wel bendes uit Oost-Europa.  

Niemand die zich afvroeg waarom die oudere dames zo massaal met hun portemonneeke ‘s nachts door het park moesten struinen. Ondanks dat; opwinding alom en natuurlijk, vragen in de raad.  

Er zit bij ons geen mens te wachten op mens te zijn.