Column Chantal Verspaille: Beheerst

We hadden op onze kloten gekregen. (Excuses voor het lelijke taalgebruik, maar het is de enige term die past op wat ons is overkomen.) Ik had slechts één memo gemist; een handgeschreven post-it van onze burgervader, knalgeel, met daarin de oproep om al onze ‘assets’ in kaart te brengen opdat wij een deugdelijk beheerplan konden maken, met daaruit voortvloeiend, een duidelijk inzicht in de beheerkosten van de komende jaren.  

Ik vond het gele kreng na heel lang zoeken terug onder mijn aktetas, de plakrand van de post-it heeft het maandenlang volgehouden. Ik blijf het maar voor me zien; een stapel post op mijn bureau waar dat ding bovenop lag, en dan dat moment waarop ik mijn tas daar blijkbaar even bovenop heb gezet. Wij waren dan ook totaal overvallen toen we in de vergadering het ene na het andere team een verbluffende digitale presentatie zagen geven over hun in kaart gebrachte ‘assets’. ‘Wij hébben geen assets,’ brieste Eddy later woest in de keuken van vette Oscar. ‘Wij hebben keurige Vlaamse lichtmasten, armaturen en meetapparatuur! Zelfs al had ik die stomme memo gehad, ik was niet in actie gekomen, wat gij Zjef?’ 
 

‘Ze mogen hun assets op een plek steken waar de zon niet schijnt!’, vond Zjef. ‘Ge bedoelt in hun ass?’ Probeerde vette Oscar in het Engels te grappen, hetgeen niet in goede aarde viel.  Nu hebben we feitelijk een maand te tijd om nog voor het zomerreces al onze lichtmasten in kaart te brengen. Een ondoenlijke taak, maar we gaan ons best doen. We hebben de stad in compartimenten ingedeeld, en ons team in vieren opgesplitst. Zelfs ik ben ingedeeld, bij Georgette en onze topambtenaar. 

We starten om 8 uur bij vette Oscar, dan krijgen we direct onze lunchpakketten en trekken naar ons compartiment. Om 12 uur treffen we elkaar dagelijks in het Majotten-park, achter de vijver, waar we onze aantekeningen vergelijken. Deze laatste aanpassing is van het grootste belang gebleken. Na twee dagen werk had Eddy heel toevallig de aantekeningen van mijn team onder ogen gekregen. ‘Wat is dit voor gekkigheid?’ Hij wees naar iets, en ik kon mij alleen maar afvragen hoe hij van onze inventarisatie zulke zwarte rouwranden onder zijn nagels kon krijgen. ‘De masten op de Kruislei zijn muisgrijs, volstrekt niet grijsblauw’, sprak Eddy. 

Daarna volgde een discussie over kleur, waar ik nu nog groen van zie. Er was geen lijn in te krijgen, niet eens in mijn eigen team van drie. Steeds als we bij een mast aankwamen, stelde onze topambtenaar dat deze duidelijk, ik noem maar wat, zacht paars van kleur was. Georgettes’ blik zei dan duidelijk van niet en ik had geen idee. Dan maakte Georgette een foto van de mast en appte die naar de hele groep. Waarna de kleur op mijn mobiel voor geen meter overeenkwam met wat ik lijfelijk voor me zag. 

Een kleurenwaaier van de lokale bouwmarkt heeft inmiddels de gouden oplossing gebracht. Geen idee wat de beheerkosten zullen gaan zijn. Maar de kleuren, die beheersen we!