Vlissingen brengt sfeer langs de Schelde

Slechts een jaar heb ik destijds in Vlissingen gewerkt en in de zomer van 2019 was ik voor het eerst in 32 jaar terug op het station daar, symbool bij uitstek van de naam Zeeland. Het spoor eindigt er, je kunt nog verder met de boot, als je naar de Overkant wilt, zoals Zeeuws-Vlaanderen op Walcheren heet. Op weg naar de binnenstad passeer ik, met een glimlach om de herinnering, winkels en naambordjes met die echte Zeeuwse namen. Berrevoets, Dalebout, Dingemanse, Dunnewind. 

‘Bijna kosmopolitisch’ 

Vlissingen haalt het wat schoonheid betreft niet bij Middelburg (waar ik destijds woonde) en pretendeert dat ook niet, maar het heeft z'n pittoreske plekjes en verrassende gevels. Het is een open stad, 'bijna kosmopolitisch' noteerde dichter en recensent Hans Warren zelfs in een van zijn dagboeken. Een haven- en werkstad met een even noeste als prettige mentaliteit.    

Op caféterrassen zijn plantenbakken met helmgras geplaatst, waardoor bezoekers zich in een duinpaviljoen wanen.   

De kop van de Walstraat, het winkelhart, heeft ten opzichte van 30 jaar geleden een totale metamorfose ondergaan. De vervallen toestand van toen is veranderd in een plein met aantrekkelijke winkels, een speelse waterpartij en volop horeca en zitgelegenheid, waar deze middag verschillende straatmuzikanten hun avondeten bijeen spelen. 

De ziel van de stad 

Maar ik kom niet voor het hart, ik kom voor de ziel. Aan het eind van de Badhuisstraat bestijg ik de kolossale trap naar de Boulevard. Destijds liep ik hier vaak in de middagpauze. Op en neer tot Britannia, dat was vanuit de Walstraat net te doen. Overdag was het er goed toeven, niet alleen in lente en zomer. Britannia was met het omringende appartementencomplex de hoogste bebouwing hier, maar had allang niet meer de grandeur van het populaire hotel dat het ooit was. De Boulevard in 1987, dat was de uitkijk op de wereld, met een leuk strand en een reep asfalt waar de jongens van het Maritiem Instituut De Ruyter graag hun bammetjes aten tussen de middag. Jongens die op hun beurt alle aandacht hadden van Nicolien, die eigenlijk Nico heette en zijn bijnaam dankte aan de even bonte als weelderige Fabiola-achtige uitdossingen waarin ze door de stad paradeerde. "Spettúrrrrrrs!" riep ze dan de matrozen toe. En de jongens: "Hé, Nicolien!" Ze vonden het prachtig.

‘Brit is back’ 

In 2019 rest van het voormalige hotel alleen het paviljoen, de flats eromheen ogen triester dan ooit, naast de recentere hoogbouw ernaast. Maar niet lang meer. 'Brit is back' kondigen grote borden de aanstaande nieuwbouw aan, waarvoor een bijna futuristisch ontwerp klaarligt.  

Ik zie stad en Boulevard terug op een fraaie zomerdag: op het Nollenstrand richting Dishoek spelen jongens en meisjes, net als toen - met hun ouders heb ik misschien nog ooit een biertje gedronken, maar in een zoveel bruisender sfeer dan destijds. Langs de hele Boulevard is ruimte voor horeca gemaakt, met over de strandstrook hellende terrasjes. De omgeving van de Gevangenpoort in de verte oogt als dorpsflatjes ten opzichte van de hoge nieuwbouw die hier verrezen is. Opvallende architectuur die de Boulevard een eigen uitstraling geeft. Maar het is meer: een totaalconcept met details waar zorgvuldig over is nagedacht. Een Boulevard waar je ook 's avonds gezellig kunt eten of romantisch flaneren. Dat was wel eens anders... 

Dit artikel is verschenen in Straatbeeld 06/2019. Lees meer van Straatbeeld in onze bibliotheek.