Column Chantal Verspaille: Meerjarenplan

We moesten gaan nadenken over ons meerjarenplan onderhoud en vervanging. Met de nadruk op moesten, want er kwam niks uit onze pen. Elke vergadering die we eraan wilden wijden verzandde in gezucht, gesteun en een klaagzang over de huidige crisis waarin we ons bevinden: de absentie van Vette Oscar. Ja mensen, het ergste denkbaar is gebeurd: onze huis-cateraar heeft ‘het’.  

‘Aangestoken omdat hij heldhaftig onze stad in leven hield met gevaar voor eigen leven’, sprak Eddy dramatisch, ‘moet ge u dat eens indenken, dat ge uw leven op het spel zet om anderen verse mosselsoep te brengen! Met croutons! Een held is hij, niks minder dan dat!’ 

Oscar heeft enkel een loopneus, en wat ooit begon als Corona kan evengoed inmiddels naadloos zijn overgegaan in hooikoorts, maar zolang zijn neus loopt, mag hij het stadhuis niet in. Dus een held? En bovendien, dacht ik, was hij vooral toch ook een idioot omdat hij zijn mondkapke meestal onder aan zijn kin had hangen terwijl hij ons versgebakken briochebrood met filet Americain serveerde. We mochten zijn dikke pepermolen dan altijd een dag bij ons houden, voor een extra zwaai verse peper op de filet. De tijden zijn al pittig genoeg, maar drie lange weken al, moeten we nu onze eigen lunch naar kantoor meebrengen. 

‘Ik lijk potdoemme wel ‘nen Hollander’, brieste Zjef, terwijl hij zijn plastic zakske met geplette bammekes vanonder uit zijn tas viste. ‘Goed, het meerjarenplan’, ik waagde nog eens een poging, ‘hoe gaan we het aanpakken?’ Alle ogen aan tafel waren gericht op wat er uit het zakske van Zjef kwam. Het leek niet eens meer op brood. En het rook ook vreemd. Georgette leek te weten hoe het zat, maar we zagen alleen haar kleine vinger wijzen naar de lunch-prak van Zjef. Wat ze zei was, zoals gebruikelijk, niet te verstaan. Eddy zat naast haar, hij had het blijkbaar wel kunnen volgen. 

‘Hartig en zoet nooit in hetzelfde zakske, zegt Georgette.’ Osseworst en anijshagel. En zo te zien ook aardbeienjam. ‘Goed, het meerjarenpl..’, verder kwam ik niet omdat Zjef op dat moment een enorme hap van zijn hartig-zoete prak in zijn mond stak. Onmiddellijk kwam het er weer uit, en landde op de tafel voor hem. Ik zag eerlijk gezegd geen verschil tussen ervoor en erna. Nog steeds prut. 

Georgette was al inmiddels alweer terug met een rol toiletpapier om het spul meteen van tafel te kunnen vegen. Een vrouw met voorziende blik. Wat moeten we zonder haar? Zjef keek beteuterd om zich heen en Eddy bood hem zijn lunch aan: keus uit drie repen mars een zakske paprikachips en gevulde koek-kruimels bijeengehouden in de plastic verpakking.  

Ik ging het nog eens proberen. ‘Het meerja..’ Het plastic zakje met chips ontplofte, onhandig gerommel van Zjef om het te openen, waarna de tafel en iedereen onder de chips zat. Onze opdracht om een schonere, duurzame verlichting brandt op mijn agenda. 2030 Is heel dichtbij, maar ik kom even niet verder dan de lunch…