Artikel

De spiegel van Jos: Avondommetje

Voor deze serie lag een mooi rijtje bestemmingen klaar. De bestrijding van het coronavirus trekt daar een streep door. Noodgedwongen houden we het deze keer dicht bij huis, in Zwolle.

Zo tegen de tijd dat de dag van stemming verandert, in de avondschemering, maak ik graag een ommetje. Dat doe ik al dik veertig jaar. Om even tot mezelf te komen. 

Als ik op een nieuw adres woon kristalliseert zo'n wandeling zich vanzelf uit tot een vaste route. Langs plekken die me intuïtief bevallen. Ook op mijn huidige adres is de wandeling al vijftien jaar iets om naar uit te kijken. Ik doe er een uurtje over, in een prettig, tot nadenken stemmend tempo. Met als hoogte- en middelpunt het terrein van hogeschool Windesheim.

Daar kom ik uit via Schellerbergweg en Zandweteringpad. De Schellerbergweg is van oudsher de verbinding tussen het landgoed Schellerberg en de binnenstad. Bij de bouw van Zwolle-Zuid is deze weg, omzoomd door stokoude eiken, gelukkig intact gebleven. 


De eeuwenoude Schellerbergweg is bij de bouw van Zwolle-Zuid gelukkig intact gebleven. 

Aan het wegdek van het Zandweteringpad is op een paar plaatsen te zien hoe intensief het gebruikt wordt, als onderdeel van een perfect netwerk aan fietspaden. De stad ben ik hier eigenlijk al kwijt. De huizen gaan schuil achter bomen en hoge struiken, met aan mijn andere zijde de wetering, weilanden en bos: geliefd bij kikkers en ganzen. 's Avonds lopen hier vaak mensen met honden. En ik dus (soms met rugpijn. Dat het pad is aangelegd voor fietsers blijkt uit het ontbreken van bankjes).

Studentendomein

De semi-openbare ruimte van hogeschool Windesheim heb ik grondig zien veranderen. De groeiende onderwijsinstelling heeft zijn accommodaties aangepast en uitgebreid met lesgebouwen en sportfaciliteiten, in een boeiende mix aan uitingen van moderne architectuur. Kroonjuweel is Gebouw X, beroemd omdat het twee jaar geleden maanden dicht moest na het instorten van de Eindhovense parkeergarage.

Het staat er nog, iedere keer verrassend door de lichtweerspiegeling. Rond het gebouw is een kunstmatige heuvel met voetpaden aangebracht. Studentendomein, met subtiele verlichting die in de stille uurtjes tot een minimum wordt beperkt. Op een van de even minimalistische als moderne en praktische bankjes neem ik altijd even plaats. Waar overdag academische kennis wordt vergaard en gedeeld, laat ik 's avonds de drukte van me afglijden. In weer en wind, dik ingepakt tegen vrieskou of in korte broek in plaknachten.

Correcte verhoudingen

De plek voelt goed omdat de meeste verhoudingen kloppen: in hoogte en breedte, tussen gebouwen onderling en met de open ruimte. De wandelpaden breed genoeg, het groen in harmonie. Enige dissonant is de trap heuvelaf, die korte treden afwisselt met langere. Het vergt oefening om uit te komen met je passen.

Tot rust en op andere gedachten gekomen begin ik aan mijn terugweg, mijn woonwijk in, via de Pilotenlaan. Hier is het in coronatijden 's avonds nauwelijks stiller dan anders. Alleen valt het nu niet op dat mijn wandeling bedoeld is om mensen te mijden... 

Filosofische parallel

Aan de Burgemeester van Walsumlaan in Zwolle is enige tijd geleden langs het voetpad een hek geplaatst. Een meter hoog en 150 meter lang, scheidt het voetgangers van twee- en vierwielers tussen hogeschool Windesheim en bushalte. Het maakt een eind aan de olifantsroute die drommen studenten gewend waren te volgen.

Fotobron: Google Maps 

In coronatijden lijkt het een filosofische parallel. Hoeveel vrijheid kunnen mensen aan zonder anderen in gevaar te brengen? Als ze zich niet aan afspraken en voorschriften houden zijn andere maatregelen nodig. Het hek maakt de route naar bushalte of station voor de voetgangers welgeteld tien meter langer. Een bescheiden offer voor verhoogde veiligheid. 

Dit artikel is verschenen in Straatbeeld 2, thema ontwerp & inrichting. Je kunt hier het magazine gratis doorbladeren.

Deel dit artikel