Artikel

De spiegel van Jos: Een generatie later

Hoe ervaart de gebruiker de openbare ruimte? In een reeks bespiegelingen houdt redacteur en voetganger Jos Oude Holtkamp de beleidsmakers, ontwerpers, inrichters en beheerders zijn spiegel voor. Ook voor aflevering 3 blijft hij in Zwolle. "Een uitgestrekte polder, voor bewoning geschikt gemaakt. Een Vinexproject als monument van moderne inzichten: welkom in Stadshagen."

Stil is het hier, aan het water. Ik hoor af en toe ganzengegak, ik hoor kikkers. En tussendoor, zacht en onverstaanbaar, de stemmen van een verliefd stelletje verderop. De zon gaat onder, een halve maan straalt. Een rustige zomeravond in het groene hart van Zwolles nieuwste stadsdeel: Stadshagen.

Het Twistvlietpark van zes hectare wordt doorkruist door kaarsrechte wandelpaden. Het leent zich voor spelen, met allerlei toestellen, glijbanen en trap- en basketbalveldjes. In het midden bevindt zich een hangplek voor jongeren. Daar is het redelijk druk, deze avond. De jongelui hebben lol, biertjes en chips erbij, de anderhalve meter telt hier niet.

Ontmoetingsplek

Het Twistvlietpark grenst aan het winkelcentrum en het culturele hart van de wijk, met restaurants, de Stadkamer met de openbare bibliotheek en het Cultuurhuis. Het park zelf is een ontmoetingsplek, niet alleen voor mensen die de hond uitlaten. Overal zijn zitjes aangebracht. Waar prullenbakken ontbreken is het rommelig en soms is één afvalbak duidelijk niet genoeg in dit lange pinksterweekend.


Eén afvalbak is niet altijd voldoende

Via een robuust, driehonderd meter lang terras daal je af naar een waterpartij. Het terras leent zich bij uitstek voor een praatje en het is behalve bij hengelaars geliefd bij ganzen. Zo geliefd, dat het deel dat het dichtst bij het water ligt onbegaanbaar is door de uitwerpselen.

Tijdgeest

Net als in de rest van ons kleine land zie je in Zwolle de tijdgeest af aan elke naoorlogse uitbreiding. Na de rechtlijnige stempelwijk Holtenbroek (jaren zestig), de meer gevarieerde Aa-landen (jaren zeventig) en de bloemkoolbuurten van Zwolle-Zuid (jaren tachtig), zie je in Stadshagen dat de kind- en voetgangervriendelijke woonerven weer werden losgelaten. Binnen de wijk die nu 25.000 inwoners telt en moet groeien naar 32.000, wordt doorgaand autoverkeer ontmoedigd met 'de knip'. Wie bijvoorbeeld van de Bultkroos in het noorden van de wijk naar de Hooilandstraat in het zuiden gaat, legt per fiets 2,4 kilometer af en met de auto, buitenom, dik het dubbele (5,5).


In en rond het Twistvlietpark is volop speelgelegenheid

Fascinatie

Aan het water dat in de schemering roze kleurt, mijmer ik over mijn fascinatie voor nieuwbouwwijken: een samenleving te zien ontstaan uit niets. De eerste paal voor de Vinexwijk werd geslagen in 1995, vlak voor ik in Zwolle kwam wonen. In Stadshagen werd de ruimte genomen. Voor lange, brede straten. "Wie wil daar nou wonen?" vroegen veel Zwollenaren zich af, maar de jonge koppels die hier hun eerste huis betrokken voelden zich er prettig. Ik heb de wijk zien groeien, vrienden gingen er wonen. Zij zullen Stadshagen net als ik altijd als nieuwbouwwijk zien. Maar hun kinderen behoren tot een inheemse generatie. De wijk is hun thuis, dat er altijd was. Ook het jonge groen van toen is volgroeid, de breedste straten ogen als parken op zich - als je uit een bovenraam kijkt moet je je midden in het bos wanen.


Nu het groen in Stadshagen is volgroeid ogen de brede straten als parken

Ik pak mijn fiets om terug naar Zuid te gaan. In de schemering lopen de laatste twee jongens weg van de hangplek. Aan het eind van het park slaan ze even kameraadschappelijk hun armen om elkaars schouders. Twee jongens, domweg gelukkig in Stadshagen.

Dit artikel is verschenen in Straatbeeld 03/2020. U kunt Straatbeel 3 gratis lezen in onze digitale bibliotheek

 

Deel dit artikel