De Lichtmast en Netflix: Belle en het Beest

De Lichtmast en Netflix: Belle en het Beest

Een aantal jaren geleden lanceerde ik in een bepaald gremium een plan rond een herdefinitie van digital signage. U weet wel, van die statische billboards die u ziet veranderen in grote televisieschermen waarop de commercials u in groten getale en in full colour bewegend toelachen. Maar dit is niet waar we op zitten te wachten. De huidige markt voor kavels van billboards wordt nu via Europese aanbestedingen door gemeenten aan de beste bieder verkocht.

Ik heb in een aantal afleveringen terug in mijn blogseries al eens gewezen op verdienmodellen voor gemeenten. Wel, you ain’t seen nothing yet. Zo star als de huidige markt nog is met een chagrijnig klein aantal opstelplaatsen en met het aanbod van de huidige multinationals en hun bewegende behangrollen, zo anders zal de openbare ruimte er over een aantal jaren uit gaan zien.

We spraken eerder over de multifunctionaliteit van de lichtmast. Een geliefd opstelpunt voor lokale reclameborden en in de nabije toekomst voor antennes voor het komende 5G netwerk. Daarnaast moeten er nog sensoren in en camera’s, de gemiddelde lichtmast zal het mechanisch amper kunnen dragen. Ziet u het voor u? De wanddikte van de paal zal dikker moeten worden en o ramp, komen er nog meer Smart City toepassingen aan. Is tie mechanisch weer niet sterk genoeg. Althans in sommige gevallen, want zo’n paaltje is vaak al overgedimensioneerd.

Zo werken wij Nederlanders immers: graag een beetje zekerheid. Maar nu die digital signage. Kijk, Netflix heeft net in Los Angeles voor 300 miljoen dollar alle opstelpunten opgekocht van Regency Outdoor Advertising en gaat in groten getale verder met flatscreens plaatsen. Zij gaan daarmee hun eigen producties verder promoten. Zie dit nog even als tussenstap. De mannen met zakken geld komen eraan. Stelt u zich nou eens voor wat er gebeurt als we in iedere straat of wijk een aantal van die kleinere flatscreens op gaan hangen. Met nadruk op klein. In die lichtmast.

Kijk, op den duur zullen die schermen, al dan niet in touchscreeneditie, integreren in die lichtmast en zullen er esthetisch verantwoorde lichtmasten komen. Maar trek hem even door: in iedere wijk of straat meerdere schermen die opgehangen worden aan lichtmasten en andere openbare objecten. Deze schermen zullen een vast bestanddeel gaan uitmaken van de openbare ruimte en allerhande berichten zullen ons 24/7 toelachen. Nee, niet alleen die reclame.

Dat is het hem nou net. Iedereen die zo’n scherm nadert krijgt actuele informatie op maat, bestemd voor hem of haar. Het resultaat is dat niemand meer voorover gebogen kijkend op zijn telefoon de straat oversteekt. Ze lachen zich helemaal gek in het jaar 2100 als ze ons met die telefoon op straat zien lopen. Informatie is straks overal en voor iedereen. Die telefoon blijft in de zak. En als er geen persoonlijke informatie verschijnt? Nou, dan zie je het programma van de schouwburg vanavond en de komende dagen. Of het OLA ijsje, omdat het opeens in Nederland 30 graden is van de ene op de andere dag. Kan geen drukker tegen op.

Het gaat straks niet meer om de plekken met de meeste traffic. Het gaat gewoon om bereikbaarheid tot aan de voordeur. Maar we gaan verder, de marketing in. We maken soms gebruik van postcodesegregatie; iedere wijk in Nederland heeft zijn eigen waarde volgens de postcode. Daarom hangt er op sommige plekken de reclame van de Jaguar en op andere plekken de reclame van Center Parcs. Ik noem maar wat en beoog hier geen klasseverschillen te benadrukken, dat doet namelijk de marketing al. Met meerdere schermen in iedere straat of wijk en een 24/7 exploitatie ontstaan er gouden tijden voor produktpromoties en voor onze marketinggoeroes. Ik noem het 'NCBC': het Narrowcast in Broadcast concept.

En het mooiste is: het worden gouden tijden voor de gemeenten. Die lichtmast is zo dom nog niet: hij is goud waard! Laat die Netflixen maar komen! Gaat er eindelijk eens wat gebeuren in de openbare ruimte, want het is er akelig stil.